PRAHISTORIA
Najstarsze ślady osadnictwa w tym regionie występują na rozległym cmentarzysku grobów kloszowych na polu państwa Stosiów, datowane na wczesny i średni okres lateński (480-300 p.n.e. i 300 – 100 p.n.e.), obrządku ciałopalnego. Charakterystycznym pochówkiem dla kultur tego okresu były właśnie groby kloszowe, czyli urna z prochami po całopaleniu, nakryta odwróconym naczyniem, czyli kloszem.
O tym cennym dla historii odkryciu we wsi Strachomin pisał Józefa Marjana Chudek na łamach gazety „Wiadomości Ciekawe i Pożyteczne” nr 1 z 1931r. wydawanej w Warszawie.
Treści całego materiału można przeczytać dzięki upublicznieniu w formie elektronicznej w zbiorach biblioteki POLONA wchodząc TUTAJ.
Z wspomnianego okresu lateńskiego zachowało się również koliste grodzisko nazywane Słojcem, zlokalizowane niecałe pół km na północ od wsi. Więcej informacji o Słojcu znajdziesz TUTAJ.
KALENDARIUM
W 1508 r. pojawiają się pierwsze wzmianki o wsi zapisanej pod nazwą „STRACHOMINO”.
Była to wieś szlachecka, położona w drugiej połowie XVI wieku w powiecie garwolińskim ziemi czerskiej województwa mazowieckiego.
W latach 1526 – 1795 wieś należała do starostwa latowickiego.
W latach 1795 – 1809 wieś była pod zaborem austriackim.
Od 1809 r. wieś znajdowała się w Księstwie Warszawskim, w guberni warszawskiej, w powiecie siennickim.
Od 1866 r. wieś leży w powiecie mińskim (od 1868 nazwa powiatu nowomiński).
W latach 1870 – 1954 wieś należała do gminy Iwowe. (W tym samym roku, 31 maja Latowicz stracił prawa miejskie, powstała jednoosadowa gmina Latowicz, która to ulegała wielu przekształceniom i w obecnym kształcie jest utrzymana nieprzerwanie dopiero od 1 stycznia 1973 r.)
W latach 1955 – 1972 wieś należała do Gromadzkiej Rady Narodowej w Iwowym.
Od 1 stycznia 1973 wieś należy do gminy Latowicz.
W latach 1919 – 1939 była w granicach województwa warszawskiego.
W latach 1939 – 1945 w Generalnym Gubernatorstwie.
W latach 1946-1975 powtórnie w województwie warszawskim.
W latach 1975 – 1998 była w granicach województwa siedleckiego.
Od 1999 r. znajduje się w województwie mazowieckim.
MAPA POLSKI Z 1579 AUTORSTWA WACŁAWA GRODECKIEGO
Mapa Rzeczypospolitej autorstwa jednego z pierwszych polskich kartografów – Wacława Grodeckiego (1535-1591), opublikowana przez słynnego flamandzkiego geografa i kartografa Abrahama Orteliusa, autora i wydawcę „Theatrum Orbis Terrarum” z 1570 r., pierwszego nowożytnego atlasu świata. Mapę w dużym powiększeniu można obejrzeć pod linkiem TUTAJ
Mapa ta jest jednym z najstarszych zabytków kartografii, przedstawiających ziemie XVI wiecznej Rzeczpospolitej rozciągającej się od Morza Bałtyckiego aż do Morza Czarnego. W oryginale jest to miedzioryt ręcznie kolorowany na papierze czerpanym, o małej dokładności kartometrycznej, spisany w języku łacińskim. Na mapie wyraźnie zaznaczony jest Latoniecz (obecny Latowicz), co wskazuje na ważność tych ziem. Do ich świetności z pewnością przyczyniła się postać królowej Bony, która od 1536 r. była właścicielką dóbr Latowickich wraz z przyległościami.
Poniższe foto pokazuje zbliżenie mapy na region Latowicza (Latoniecz)
WSPARCIE:
Sfinansowano ze środków Funduszu Inicjatyw Obywatelskich NOWEFIO oraz budżetu Samorządu Województwa Mazowieckiego w ramach programu „Mazowsze Lokalnie” realizowanego przez Stowarzyszenie Europa i My, Stowarzyszenie BORIS, Stowarzyszenie SOKIAL oraz Fundację Fundusz Współpracy.
