ŚW. ANNA Z FARAS INSPIRACJĄ DO STRACHOMSKIEGO ZNAKU GRAFICZNEGO (LOGO)

„Bo dzieje się prawdopodobnie tak, że to nie my wybieramy świętych, ale święci wybierają nas”

ks. P. Gąsior

Inspiracją do opracowania znaku graficznego wsi Strachomin było malowidło ścienne datowane na okres od VIII do I połowy IX wieku, wykonane na tynku mułowym w katedrze w Faras, na terenie dawnej Nubii (w dzisiejszym Sudanie). Malowidło to odkryte zostało przez polski zespół archeologów w czasie jednej z podróży archeologicznych prowadzonych w latach 60. XX wieku pod patronatem UNESCO.

Wymiary fresku to 69cm × 68,5 cm.

Św. Annę wraz z wieloma innymi malowidłami możemy podziwiać od 1964 roku w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, w Sali VI Galerii Faras im. Profesora Kazimierza Michałowskiego

SŁOWO O ŚW. ANNIE

Święta Anna, Anna Sprawiedliwa – Prawiednaja Anna (w języku cerkiewnosłowiańskim), św. Anna Samotrzeć

Imię Anna pochodzi z języka hebrajskiego, od wyrazu hannah co znaczy „łaska” lub „wdzięk”, w tłumaczeniu „pełna łaski”. Jest jednym z najpopularniejszych imion w Polsce, a pierwszy raz odnotowane było w 1229r. To właśnie od imienia Anna narodziły się imiona: Hanna, Anita, Anika czy Aneta. Bardzo liczne są też kościoły i sanktuaria pod jej wezwaniem. Ku czci św. Anny powstało 5 zakonów żeńskich. W dawnej liturgii poświęcono św. Annie aż 118 hymnów i 36 sekwencji (wiek XIV-XVI).

Św. Anna jest patronką szczęśliwego małżeństwa i dzieciństwa, matek, kobiet rodzących, położnic, wdów, żeglarzy, ubogich oraz szkół chrześcijańskich. Jest też wzywana w modlitwie o deszcz, o poprawę pogody i o znalezienie rzeczy zgubionych.

KIM BYŁA ŚW. ANNA

Św. Anna w dużym skrócie – była żoną św. Joachima, matką Maryji, a tym samym babką Jezusa Chrystusa. Jej kult początkowo rozpowszechnił się w Kościele wschodnim. W Kościele katolickim natomiast kult św. Anny oraz św. Joachima wprowadzony został dopiero w X wieku. W Kościele prawosławnym św. Anna wspominana jest trzykrotnie: 7 sierpnia (zaśnięcie), 22 września (dzień po święcie Narodzenia Matki Bożej) oraz 22 grudnia (poczęcie Matki Bożej) , natomiast wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest tylko raz – właśnie 26 lipca.

W ikonografii przedstawiana jest najczęściej z Maryją jako małą dziewczynką lub jako św. Anna Samotrzeć, z Maryją i małym Jezusem (samotrzeć bądź samotrzecia – będąca jednością z córką i wnukiem).

O życiu świętej Anny nie ma żadnych informacji w księgach Nowego Testamentu. Jedyne teksty źródłowe na jej temat to pismach apokryficzne pochodzące z początków chrześcijaństwa. Najwięcej wiadomości o matce Maryi znajduje się w Protoewangelii Jakuba i Ewangelii Pseudo-Mateusza.

Według tych źródeł święta Anna urodziła się w Judei, gdzie w Betlejem znajdował się jej rodzinny dom. Rodzice Anny – Stolanus i Emerentiana – według tradycji byli potomkami królewskiego rodu Dawida, lecz nie posiadali znaczących dóbr. Byli gorliwymi wyznawcami starej wiary, modlili się i spełniali dobre uczynki. Anna otrzymała od swoich rodziców staranne wychowanie pogłębione przez służbę w Świątyni Jerozolimskiej. Swojego męża Joachima poślubiła, gdy miała 24 lata. Joachim także pochodził z pokolenia Dawidowego. Joachim i Anna uważali swoje małżeństwo za związek święty, złączony przez Boga. Oboje zachowywali Prawo Boże, a swój majątek dzielili na trzy części: jedną ofiarowywali na utrzymanie świątyni, drugą na potrzeby ludzi biednych i pielgrzymów, a trzecią pozostawiali dla siebie.

Małżeństwo przez 20 lat pożycia zmagało się z problemem braku potomstwa. W kulturze żydowskiej brak dziecka był uważany za hańbę i karę Bożą. Anna i Joachim modlili się o potomstwo, a mąż udał się na pustynię, gdzie rozbił swój namiot i pościł przez 40 dni oraz nocy. Pod jego nieobecność Anna modliła się do Boga: „Panie, Boże wszechmogący, który obdarzyłeś potomstwem wszystkie stworzenia, zwierzęta dzikie i domowe, gady, ryby, ptaki, i wszystko to cieszy się ze swego potomstwa, dlaczego mnie jedną odsunąłeś od daru Twojej łaskawości? Ty wiesz, Panie, że na początku małżeństwa złożyłam ślub, iż jeżeli dasz mi syna lub córkę, ofiaruję je Tobie w Twym świętym przybytku”. Wtedy Annie ukazał się anioł, który zapowiedział poczęcie dziecka. W tym samym czasie jej mąż również miał widzenia anioła, który zapowiedział: „Pan Bóg przyjął łaskawie twoją modlitwę i jałmużnę, otrzymasz córeczkę i nadasz jej na imię Maryja; ta córeczka będzie od dzieciństwa Bogu oddana i pełna Ducha Świętego”.

W 45 roku życia Anny, dnia 8 września, urodziła się dziewczynka, której zgodnie ze zwyczajem żydowskim w 15. dniu życia nadano imię. 80 dni po narodzeniu Maryi rodzice przynieśli ją do świątyni, aby złożyć przepisaną prawem ofiarę i spełnić ślubowanie. W wieku 14 lat Maryja została żoną Józefa. W krótkim czasie umiera Joachim. Anna zamieszkała z córką i jej mężem w Nazarecie, dożywszy wieku 80 lat. Została pochowana blisko Joachima w Dolinie Jozafata.

W VIII (710r.) jej ciało zostało przeniesione do Konstantynopola i złożone w kościele wybudowanym ku jej czci przez cesarza Justyniana około 550 r. Stąd zaś w czasie wojen krzyżowych zostało przeniesione do Francji w pobliże Lyonu. Najstarszy wizerunek św. Anny pochodzi z VIII w., który znajduje się w Rzymie, w kościele S.M. Antiqua. Z tego samego okresu pochodzi fresk przedstawiający św. Annę, a pochodzący z Faras w Numidii.

Kult św. Anny rozwijał się bardzo szybko wraz z rozwojem kultu Matki Bożej.

Już w IV-V wieku istniał w Jerozolimie przy Sadzawce Owczej (Betezda) kościółek ku czci św. Joachima i Anny (w miejscu ich domu). Obecnie wznosi się na nim trzeci z kolei kościół. Wybudowali go krzyżowcy. Obecnie baseny Betesda (kościół św. Anny) znajdują się 2 minuty spacerem od Bramy Lwów w muzułmańskiej dzielnicy starego miasta Jerozolimy. Brama Lwów to brama, przez którą Jezus został wyprowadzony po aresztowaniu w Ogrodzie Getsemani, zanim stanął przed Piłatem.